Niektóre historie zostawiają ślady, jakich nie potrafi zatrzeć nawet czas
Druga połowa lat pięćdziesiątych XX wieku. Po dwudziestu latach emigracji doktor Andrzej Bogucki wraca do Polski. Na ten krok decyduje się dopiero po październikowej odwilży, gdy w kraju dobiega końca okres stalinowsko-bierutowskiego terroru.
Po przyjeździe do Warszawy podejmuje pracę w szpitalu i spotyka Olgę – dawną znajomą. Ich relacja szybko przeradza się w coś więcej. Wkrótce się pobierają, a na świat przychodzi ich córka, Iga. Wszystko wskazuje na to, że Andrzej wreszcie odnalazł upragnioną równowagę.
Jednak przeszłość nie ma zamiaru odejść w zapomnienie.
Po latach Iga, doktorantka Instytutu Historii Uniwersytetu Warszawskiego, wyjeżdża na stypendium do Leuven. Tam poznaje swoją kuzynkę – córkę przyrodniego brata Andrzeja, z którym ten przed laty zerwał wszelkie kontakty.
To spotkanie uruchamia lawinę pytań. Iga stopniowo zaczyna odkrywać historię, o której w jej domu nigdy się nie mówiło. W ten sposób dociera do dramatu sprzed lat, jaki na zawsze odmienił losy całej rodziny…
